Συντάκτης: Παναγιώτης Κουτάκος
Ο Φώτης Φωτιάδης είναι από τους διαιτητές που τα τελευταία χρόνια έχουν
αφήσει πολλές υποσχέσεις για ένα καλύτερο μέλλον. Αν και το 2011, από
δικό του λάθος, όπως λέει, κόπηκε στα αγωνιστικά τεστ όντας διαιτητής Β’
εθνικής, δεν το έβαλε κάτω επανήλθε δριμύτερος και πέρυσι πήρε πολλούς
ορισμούς και σε κρίσιμα παιχνίδια.
Ως επιβράβευση ήλθε το καλοκαίρι η
τοποθέτησή του στον πίνακα των υποψηφίων της σούπερ λίγκας.
Ο Καστοριανός ρέφερι μίλησε στο “R” για την αγάπη που νιώθει για τη
διαιτησία και η οποία τον κάνει να ξεπερνά την κούραση από τα συνεχόμενα
πηγαινέλα Θεσσαλονίκη-Καστοριά..
- Πώς ασχοληθήκατε με τη διαιτησία;
Από μικρός ήμουν μέσα στον αθλητισμό, πέρασα από διάφορα αθλήματα
(μπάσκετ, βόλεϊ, ποδόσφαιρο) και τελικά κατέληξα στο ποδόσφαιρο.
Αγωνίστηκα στα ερασιτεχνικά πρωταθλήματα της ΕΠΣ Καστοριάς με την ομάδα
του χωριού μου Α.Σ.Πενταβρύσου.
Το 1998 έβγαλα την σχολή διαιτησίας
του ΣΔΠ Καστοριάς, αλλά συνέχιζα να παίζω ποδόσφαιρο. Αποφάσισα να
ασχοληθώ με την διαιτησία το 2000 σε ηλικία 20 ετών μετά από ένα σοβαρό
τραυματισμό και μια εγχείρηση και με την παρότρυνση και προτροπή του
πατέρα μου, ο οποίος ήταν και αυτός διαιτητής Β’ εθνικής και ενός φίλου
διαιτητή, του Βασίλη Νόνα, και από τότε εντάχθηκα στο δυναμικό της
διαιτησίας.
- Ποιος είστε στην καθημερινότητά σας;
Υπηρετώ στην ένοπλες δυνάμεις ως τεχνικός στην Πολεμική Αεροπορία,
καθώς είμαι πτυχιούχος ΤΕΙ μηχανολογίας . Ως νέος οικογενειάρχης
προσπαθώ να αφιερώνω τις λίγες ώρες ελεύθερου χρόνου που έχω στην
σύζυγο μου Νίνα και σε καλούς φίλους διότι οι υποχρεώσεις και απαιτήσεις
τόσο στην εργασία όσο και στην διαιτησία είναι μεγάλες.
Δουλειά, σπίτι, προπόνηση, διάβασμα, αγώνες (τοπικά και εθνικά
πρωταθλήματα) και πολλά ταξίδια λόγω του ότι υπηρετώ στην Θεσσαλονίκη
και πηγαίνω στην Καστοριά για να παίξω στα τοπικά πρωταθλήματα της
ένωσης.
Προσπαθώ να είμαι συνεπής και επαγγελματίας και στην δουλειά και
στην διαιτησία. Και όλα αυτά δόξα τον Θεό τα καταφέρνω χάρη στη θέληση
και την αγάπη που έχω γι’ αυτό που κάνω, αλλά και την αμέριστη
συμπαράσταση της συζύγου μου και της οικογένειας μου που είναι όλα αυτά
τα χρόνια δίπλα μου και με στηρίζουν σε όλες τις στιγμές.
- Μείνατε μία σεζόν εκτός δράσης στη Β' εθνική λόγω μιας άτυχης
στιγμής στα τεστ το 2011. Πώς αισθανόσασταν σε αυτό το διάστημα; Σας
πείσμωσε για μια καλύτερη συνέχεια;
Είναι πολύ δύσκολο να μένεις έξω και να χάνεις κάτι που το αγαπάς πάρα
πολύ. Η διαιτησία για μένα είναι πάθος είναι τρόπος ζωής. Η αλήθεια
είναι ότι δεν αισθάνθηκα καθόλου ωραία, στεναχωρήθηκα πολύ, αλλά με τον
καιρό το ξεπέρασα.
Ήταν η πιο δύσκολη περίοδος που πέρασα στο χώρο της
διαιτησίας. Επρόκειτο καθαρά για λάθος επιλογή δική μου και δεν ήταν
λόγω φυσικής κατάστασης. Το κόψιμο ήταν αποτέλεσμα κόπωσης και κακής
ψυχολογίας, που τελικά τα πλήρωσα.
Είναι αυτό που λένε, ό,τι δεν σε σκοτώνει σε κάνει πιο δυνατό. Εσκυψα
το κεφάλι και πείσμωσα και με δουλειά, πολλή θέληση, προπόνηση, διάβασμα
και με την βοήθεια γυμναστή και σωστής διατροφής επανήλθα δριμύτερος.
Τώρα συνεχίζω δυναμικά και βλέπω μπροστά. Ισως μου έκανε και καλό, με
ταρακούνησε, τελικά κάθε εμπόδιο είναι για καλό.
- Τι πρέπει να γίνει ώστε εκ προοιμίου όλοι να μη στοχοποιούν τους διαιτητές;
Βασικά θα πρέπει να αλλάξει η νοοτροπία μας. Η διαιτησία εξελίσσεται
όπως και η κοινωνία μας. Το θέμα είναι πως δεν αλλάζει η παιδεία μας, η
φιλοσοφία και η αντίληψη των πραγμάτων και των καταστάσεων, όχι μόνο στο
ποδόσφαιρο, αλλά και γενικότερα στην κοινωνία.
Δεν γίνεται πάντα να
φταίνε όλοι οι άλλοι εκτός από εμάς. Ετσι και στο ποδόσφαιρο, για όλα
πάντα φταίει ο διαιτητής, είναι το εύκολο θύμα. Ο διαιτητής είναι ο
δικαστής του δευτερόλεπτου δεν έχει την πολυτέλεια του ριπλέι, βρίσκεται
στο γήπεδο για να απονέμει δικαιοσύνη.
- Πόσο εύκολο ή δύσκολο είναι το να διατηρείται κάποιος στην κατάλληλη κατάσταση ώστε να αγωνίζεται σε υψηλότερο επίπεδο;
Σίγουρα δεν είναι εύκολο, αλλά εάν αυτό που κάνεις το αγαπάς και το
πράττεις με ευχαρίστηση, και χρόνο θα βρεις και όρεξη θα έχεις για να
μπορείς να αντεπεξέλθεις στις δύσκολες απαιτήσεις που έχει σήμερα η
διαιτησία.
Χρειάζεται μεγάλη προσπάθεια, απαιτείται υπομονή, επιμονή,
θυσίες και κόπο κάθε μέρα. Ο δρόμος για να φτάσεις ψηλά δεν είναι
στρωμένος με ροδοπέταλα και όσο πιο ψηλά ανεβαίνεις τόσο πιο πολλές
δυσκολίες αντιμετωπίζεις, οπότε πρέπει να κάνεις πολλές θυσίες για να
μπορείς να σταθείς στο ύψος των περιστάσεων.
- Υπάρχει απόσταση της σούπερ λίγκας από τις άλλες κατηγορίες;
Αντικειμενική άποψη 100% δεν μπορώ να έχω διότι έχω μικρή εμπειρία από
την μεγάλη κατηγορία. Αλλά από αυτά που έχω ζήσει μέχρι στιγμής και αυτά
που βλέπω και σαν φίλαθλος του ποδοσφαίρου υπάρχει διαφορά όσο αφορά
την οργάνωση, τις εγκαταστάσεις, ενώ στη σουπερ λίγκα υπάρχει μεγαλύτερη
προβολή σε σχέση με τις άλλες κατηγορίες.
- Ακόμα και τώρα που έχετε φτάσει στη Β' εθνική και είστε
υποψήφιος για τη σούπερ λίγκα συνεχίζετε να παίζετε με την ίδια
ευχαρίστησή στο τοπικό;
Το τοπικό πρωτάθλημα είναι ένα μεγάλο σχολειό για τον διαιτητή. Σε
ωριμάζει, σε εκπαιδεύει, σε διαμορφώνει σαν προσωπικότητα και σαν
διαιτητή, είναι η αρχή και το τέλος ενός ωραίου ταξιδίου.
Ναι, συνεχίζω
να παίζω με την ιδία ευχαρίστηση, ίσως και περισσότερη, νιώθω σαν να
παίζω πρώτη φορά, θυμάμαι τα πρώτα μου παιχνίδια στο τοπικό πρωτάθλημα.
Είναι λάθος όταν φτάνεις σε κάποιο υψηλό επίπεδο να ξεχνάς από πού έχεις
ξεκινήσει.
Επειτα, σαν υποψήφιος διαιτητής της σουπερ λίγκας οι ευθύνες
είναι μεγαλύτερες. Εδώ και επτά χρόνια πηγαινοέρχομαι
Θεσσαλονίκη-Καστοριά για αγώνες στο τοπικό πρωτάθλημα και πέρα από την
κούραση των ταξιδιών τα ξεπερνώ όλα και παίζω με την ίδια χαρά και
ευχαρίστηση όπως όταν ξεκίνησα.
- Τι θα λέγατε σε ένα νέο παιδί αν σας ρωτούσε αν αξίζει τον κόπο να ασχοληθεί με τη διαιτησία;
Θα του έλεγα ότι αξίζει να ασχοληθεί, αλλά να ασχοληθεί σαν
επαγγελματίας. Εάν είναι για να «ξεσκάει» και να παίζει μόνο στο τοπικό,
καλύτερα να μην ασχοληθεί.
Ο χώρος τον όποιο υπηρετούμε έχει και χαρές
και λύπες, άλλωστε είναι κομμάτι του αθλητισμού. Οι εμπειρίες και οι
καταστάσεις που ζούμε είναι μοναδικές. Ατέλειωτα ταξίδια και πολλές
γνωριμίες. Η διαιτησία είναι λειτούργημα, πρέπει αυτό που κάνεις να το
αγαπάς και να το γουστάρεις, να το ζεις, γιατί αλλιώς δεν το χαίρεσαι,
δεν το ευχαριστιέσαι.
- Υπάρχουν κάποιες στιγμές που έχουν στιγματίσει την μέχρι τώρα πορεία σας;
Η καλύτερη στιγμή μου ήταν στο σεμινάριο της Καλαμάτας το 2009, στην
δεύτερή μου χρονιά στη Γ’ εθνική, όπου βραβεύτηκα ως πρώτος καλύτερος
διαιτητής της κατηγορίας.
Η πιο άσχημη στιγμή ήταν στο σεμινάριο στην
Αθήνα το 2011, στα αγωνιστικά τεστ στη Φυλή, όπου δεν κατάφερα να
τερματίσω λόγο κόπωσης και κακής ψυχολογίας. Στο τελευταίο 150άρι έμεινα
πίσω εκτός χρόνου, ενώ είχα δεχτεί προηγουμένως κίτρινη κάρτα στο 18ο
150άρι.
- Ποιοι σας στήριξαν όλα αυτά τα χρόνια;
Θα ήθελα να ευχαριστήσω πρώτα απ΄ όλους την ΕΠΣ Καστοριάς και όλα τα
μέλη της και ιδιαίτερα τον πρόεδρο Κωνσταντίνο Γκίτσιο, τον ΣΔΠ
Καστοριάς, καθώς και όλες τις επιτροπές διαιτησίας για την εμπιστοσύνη
που δείχνουν στο πρόσωπό μου όλα αυτά τα χρόνια, για την αμέριστη
συμπαράσταση και τη συνεργασία που έχουμε.
Τέλος ένα πολύ μεγάλο
ευχαριστώ στη σύζυγό μου και στην οικογένειά μου για όλα αυτά τα χρονιά
που είναι δίπλα μου και με στηρίζουν.
- Σα νέο άνθρωπο η σημερινή κρίση πόσο έχει δυσκολέψει τη ζωή
σας και πόσο σας προβληματίζει για το μέλλον; Μέσα στα τόσα προβλήματα ο
αθλητισμός είναι μια διέξοδος;
Η κρίση έχει αγγίξει και έχει δυσκολέψει αρκετά έμενα και την
οικογένειά μου, όπως συμβαίνει, άλλωστε, στις περισσότερες ελληνικές
οικογένειες. Οι μισθοί συνεχώς μειώνονται και τα έξοδα αυξάνονται
καθημερινά.
Είμαι 33 χρονών, νέος οικογενειάρχης και λέω δόξα τον Θεό
που έχω μια «σταθερή» δουλειά και παίρνω ένα μισθό και μπορώ να τα βγάζω
πέρα. Δεν μπορώ, όμως, να μην ανησυχώ για το μέλλον και για το πόσο θα
κρατήσει αυτή η κατάσταση γιατί κάθε άλλο παρά εύκολο δεν φαίνεται το να
δούμε φως. Πρέπει, όμως, να έχουμε δύναμη, υπομονή και κουράγιο, να
είμαστε αισιόδοξοι για ένα καλύτερο αύριο και να μην χάσουμε τις ελπίδες
μας και την πίστη μας.
Ο αθλητισμός πάντα είναι μια διέξοδος για τον άνθρωπο, είτε για
εκτόνωση, είτε για άθληση, είτε για λόγους υγείας, αλλά δυστυχώς είναι
λίγες οι ώρες που αφιερώνουμε σήμερα και επιστρέφουμε ξανά στην
πραγματικότητα, η οποία είναι σκληρή και άδικη. Πιστεύω, πάντως, ότι θα
τα καταφέρουμε, γιατί εμείς οι Ελληνες είμαστε γεννημένοι για τα
δύσκολα.
Πηγή : REFEREE
